Er is een verrassende stijging in hockeykijkers gaande, aangewakkerd door het virale succes van de show Heated Rivalry. De serie, met een stomende romance tussen twee professionele hockeyspelers, heeft records gebroken en de belangstelling voor de NHL aangewakkerd, maar deze plotselinge toestroom van fans roept ongemakkelijke vragen op over de historisch giftige cultuur van de sport.
De onverwachte aantrekkingskracht van hockey
Wat begon als een niche-obsessie in Canada is uitgegroeid tot een mondiaal fenomeen. HBO’s overname van Heated Rivalry heeft geleid tot een meer dan verdubbeling van het aantal kijkers in meer dan een dozijn landen. De impact valt niet te ontkennen: de verkoop van NHL-tickets en teammerchandise (waaronder truien met een karakterthema ten behoeve van LGBTQ+-competities) stijgt enorm. De timing is bijzonder krachtig en viel samen met de Olympische Winterspelen in Milaan Cortina, waar de sterren van de show fakkeldragers waren en atleten de serie openlijk prezen. Uit marketinggegevens blijkt dat de belangstelling voor hockey onder vrouwen alleen al in de afgelopen twee maanden met 20% is toegenomen.
De ingewikkelde relatie van de NHL met inclusie
De ironie is grimmig. Terwijl Heated Rivalry een nieuw publiek aantrekt, heeft de NHL een slechte reputatie op het gebied van LGBTQ+-acceptatie. Er zijn geen openlijk homoseksuele spelers in de competitie, een flagrante uitzondering onder de grote professionele sporten. De NHL verbood truien met een Pride-thema in 2023 kort (later gedeeltelijk teruggedraaid onder druk), daarbij verwijzend naar “consistentie” ondanks het feit dat ze Pride-kleding bleven verkopen.
Harrison Browne, de eerste openlijk transprofessionele hockeyspeler, onderstreept de hypocrisie. Hij speelde in vrouwencompetities voordat hij op 24-jarige leeftijd met pensioen ging om fysiek over te stappen, nadat hij was ‘omarmd’ door de NHL – om vervolgens te worden uitgesloten van recreatieve competities in de VS onder nieuw beleid dat deelname beperkt op basis van toegewezen geslacht bij de geboorte. Zoals Browne ronduit stelt: “Persoonlijk kan ik niet met mijn vrienden in een Amerikaanse hockeycompetitie voor volwassenen spelen… alleen maar omdat ik testosteron in mijn systeem heb.”
Politieke druk en verzet tegen inclusie
De verschuiving in het beleid van USA Hockey is niet toevallig. Volgens Browne oefent de huidige Amerikaanse regering druk uit op sportcompetities om transatleten uit te sluiten, en dreigt ze met financiering als ze zich niet aan de regels houden. Dit komt nadat Donald Trump tijdens zijn tweede termijn anti-trans-executive orders heeft ondertekend.
De NHL beweert ondertussen “opzettelijk een spel te bevorderen … waarin LGBTQ+-individuen welkom zijn.” Sommige teams hebben echter stilletjes Pride-avonden verlaten ten gunste van generieke inclusiviteitsevenementen. De berichten van de competitie botsen met de ervaringen van spelers als Browne, die te maken kreeg met homofobie en transfobie in de kleedkamers van mannen en privé werd gekleineerd door hockeypodcasters omdat hij een ‘blauwharig Twitter’-publiek aantrok.
Diepgewortelde toxiciteit: ontgroening en aanval
Onder de oppervlakte blijft de hockeycultuur zeer problematisch. Onderzoekers van Concordia University en Brandon University interviewden elitespelers (waaronder huidige en voormalige NHL-spelers) en ontdekten wijdverbreide ontgroeningsrituelen, variërend van vernederende grappen (spelers in vrouwenkleding aankleden) tot bruut fysiek misbruik (‘sleep je testikels naakt over de ijsbaan’). Deze giftige omgeving ontmoedigt een open discussie en houdt een cultuur van stilte in stand.
Hockey Canada heeft ook te maken gehad met schandalen, waarbij geld naar verluidt werd omgeleid naar schikkingen voor seksueel geweld. Vijf voormalige jeugdspelers werden vorig jaar vrijgesproken van aanranding, maar het incident benadrukt de systemische problemen binnen de sport. De competitie reageerde niet op verzoeken om commentaar.
Het komt erop neer: is hockey klaar voor zijn nieuwe fans?
De stijging van de populariteit van hockey als gevolg van Heated Rivalry valt niet te ontkennen, maar het neemt de al lang bestaande problemen van de sport met inclusiviteit en toxiciteit niet weg. De performatieve steungebaren van de NHL klinken hol als ze worden afgewogen tegen de realiteit waarmee LHBTQ+-atleten worden geconfronteerd en de wijdverbreidheid van misbruik binnen de sport. Totdat hockey zijn systemische problemen aanpakt, blijft de vraag: verdient het deze nieuwe golf fans?
