De meeste Amerikanen worden geconfronteerd met aanzienlijke federale inkomstenbelastinginhoudingen – tussen 22% en 37% van hun loon. In schril contrast hiermee rapporteren de ultrarijken vaak veel lagere effectieve belastingtarieven, soms bijna nul, ondanks de enorme accumulatie van rijkdom. Deze ongelijkheid is niet toevallig; het is een structureel gevolg van de manier waarop de belastingwet het bezit van activa bevoordeelt boven het inkomen. Een AI-chatbot, Grok, werd gebruikt om dit fenomeen te verklaren, en de resultaten zijn onthullend.
Rijkdom versus inkomen: het kernverschil
Miljardairs zijn zelden afhankelijk van hoge salarissen. Hun fortuin is gekoppeld aan het waarderen van activa – aandelen, bedrijven, onroerend goed – waarbij de winst onbelast blijft totdat deze door verkoop wordt gerealiseerd. Zelfs dan geldt voor vermogenswinsten op lange termijn een maximaal federaal tarief van 20%, minder dan de helft van de hoogste gewone inkomstenbelastingschijf van 37%.
Dit creëert een enorm voordeel: de rijken kunnen activa tientallen jaren aanhouden, waardoor hun rijkdom kan toenemen zonder dat daar belastingen op hoeven te worden geheven. Bij overlijden worden door de ‘step-up in basis’-regel de kosten van het actief teruggezet op de huidige marktwaarde, waardoor tientallen jaren van ongerealiseerde winsten uit de belastingheffing effectief worden uitgewist.
Zoals Grok het botweg verwoordde: “Het is alsof de IRS op een resetknop drukt na tientallen jaren van waardering.”
De strategie “Koop, leen, sterf”.
In plaats van activa te verkopen en vermogenswinsten te betalen, lenen miljardairs er vaak tegen. Leningen die gedekt zijn door activa zoals Tesla- of Amazon-aandelen worden niet als belastbaar inkomen beschouwd, en rente is soms fiscaal aftrekbaar. Hierdoor kunnen ze levensstijlen en investeringen financieren zonder belastbare gebeurtenissen te veroorzaken, terwijl hun onderliggende rijkdom blijft groeien.
Elon Musk’s eigen SEC-documenten demonstreren deze praktijk door toegezegde Tesla-aandelen als onderpand openbaar te maken. Hierdoor ontstaat een zichzelf versterkende lus, waardoor belastingen voor onbepaalde tijd worden uitgesteld.
Maximaliseren van donaties aan goede doelen
Het schenken van gewaardeerde bezittingen in plaats van contant geld biedt nog een belastingvoordeel. Een aandelenaankoop van $1 miljoen ter waarde van $10 miljoen bij donatie maakt een volledige aftrek van $10 miljoen mogelijk, terwijl kapitaalwinsten op de waardestijging van $9 miljoen worden vermeden. Door donoren geadviseerde fondsen versterken dit nog verder door onmiddellijke inhoudingen met vertraagde fondsverdeling toe te staan.
Onroerendgoedvoordelen
Onroerend goed biedt extra bescherming via afschrijvingsaftrek (het claimen van verliezen, zelfs als de waarde van onroerend goed stijgt) en 1031-uitwisselingen (het uitstellen van kapitaalwinsten bij het ruilen van vastgoedbeleggingen). Deze instrumenten verlagen het belastbaar inkomen terwijl de waardering op de lange termijn behouden blijft.
De cijfers spreken voor zich
Uit ProPublica’s analyse van IRS-gegevens van 2014 tot 2018 bleek dat de 25 rijkste Amerikanen ongeveer 13,6 miljard dollar aan federale inkomstenbelastingen betaalden over 401 miljard dollar aan vermogensgroei – een effectief percentage van slechts 3,4%. Dit weerspiegelt een systeem waarin de financiële planning van de elite, en niet alleen de rijkdom zelf, de belastingplicht minimaliseert. Zoals de IRS zelf toegeeft, ontsnappen complexe vermogensrendementen vaak aan controle vanwege personeels- en handhavingsbeperkingen.
Wat gemiddelde beleggers kunnen leren
Hoewel het onpraktisch is om de strategieën van miljardairs exact te repliceren, zijn er enkele principes van toepassing: maximaliseer belastingvoordelige pensioenrekeningen, houd beleggingen op de lange termijn aan, doneer gewaardeerde effecten in plaats van contant geld, en begrijp de kracht van uitstel en samengestelde beleggingen.
De belastingcode is niet verbroken; het is ontworpen om degenen te belonen die zich de beste financiële hulpmiddelen kunnen veroorloven. Dit is geen fout in het systeem, maar een functie.
