Metalen handen, echt eten
Ze voeden de hongerigen. Niet met code. Met stalen klauwen.
In de Tenderloin van San Francisco koken robots voor een non-profitorganisatie. Ik schrijf al jaren over bots: kipnuggets sorteren, gloeilampen indraaien. Saaie dingen. Utilitair. Maar Eka? Eka voelt zich anders.
Alsof we aan de rand van een fysiek ChatGPT-moment staan.
De meta-grind
Geldstromen. Geesten niet.
Meta boekt recordwinsten terwijl het moreel een dieptepunt bereikt. Volgende week is tien procent van het personeel verdwenen. WIRED sprak met tientallen huidige medewerkers, geesten uit het verleden. Eén consensus?
Iedereen is ongelukkig.
En het wordt lelijker. In Ierland staan ruim 700 werknemers van een Meta-aannemer voor de bijl. Ze trainen de AI. Nu zou de AI de trainers kunnen vervangen. Het is onwaardig, zo zeg je het.
Voordat ze vertrekken, zijn de medewerkers aan het klauteren. Het verzilveren van hoofdtelefoonvergoedingen. Brandende voordelen. Ze pakken wat ze kunnen krijgen voordat de deur dichtslaat.
“Je baan houdt ook niet van jou.”
Bedrijven snijden in de gezondheidszorg. Knip het ouderschapsverlof af. Gut pensioenplannen. En ze doen het om de ergste redenen. Geen spaargeld. Geen logica. Gewoon ondanks, eigenlijk. Of hebzucht. Moeilijk om het verschil meer te zien.
De AI-dividendmythe
Demis Hassabis denkt dat je het verkeerd doet.
Google’s DeepMind-chef zegt dat AI ons meer moet laten doen. Niet meer schieten. Gebruik de productiviteit. Opschalen. Bouw dingen. In plaats van? Iedereen ontslaat gewoon mensen. Het is lui leiderschap, verkleed als efficiëntie.
Mira Murati is het daar min of meer mee eens.
Ze verliet OpenAI om Thinking Machines Lab te bouwen. Haar doel is niet om mensen te vervangen. Het is samenwerking. Houd mensen op de hoogte. Alsjeblieft.
Ondertussen heb ik mijn OpenClaw-agent een fysiek lichaam gegeven. Codeervaardigheden worden zo goed nu het bouwen van robots niet alleen meer voorbehouden is aan ingenieurs met een PhD. Het wordt gemakkelijk. Te gemakkelijk?
Bakstenen van hoop, dromen van pensioen
Over de hele wereld vallen dingen uit elkaar en komen ze op vreemde manieren weer samen.
Gaza. Het puin wordt verpletterd. Gemaakt in Lego-achtige in elkaar grijpende blokken. Schuilplaatsen die uit puin zijn opgetrokken omdat er geen echte materialen aankomen. Vindingrijkheid onder vuur.
De filosofie neemt een donkerdere wending.
Nick Bostrom heeft een plan. Hij wil het ‘grote pensioen’ van de mensheid. Bouw de geavanceerde AI. Laat het de wereld oplossen. Wij doen een stap terug. Geniet van de rust. Is dat vrijheid? Of overgave?
Moeilijk te zeggen.
De technologie belooft gemak. De zakenwereld zorgt voor angst. De robots koken het avondeten. We zitten gewoon en vragen ons af wie er nog over is om het met ons op te eten.
