Eeuwenlang betekende privacy het bewaren van geheimen. Nu verraadt zelfs je eigen lichaam dat recht. Het ‘Internet of Bodies’ is er: slimme apparaten volgen uw hartslag, slaapcycli en zelfs uw menstruatiecyclus, waardoor persoonlijke gegevens in handelswaar worden omgezet. Dit gaat niet alleen over zelfverbetering; het gaat over voortdurend toezicht, waarbij je ademhalingspatronen bewijsmateriaal kunnen worden in een politieonderzoek.
Het verlangen naar zelfbewustzijn is niet nieuw, maar deze technologieën tillen het naar een ander niveau. Miljoenen gebruiken smartwatches die hen aanzetten tot lichaamsbeweging, maar deze apparaten registreren ook elke stap en elke ademhaling. Die gegevens zijn niet alleen voor fitness; het wordt steeds meer onder de loep genomen. De grens tussen persoonlijke tracking en staatstoezicht vervaagt snel.
Medische gegevens onder druk
Terwijl sommigen digitale tracking voor de gezondheidszorg omarmen – slimme pacemakers, digitale pillen die de therapietrouw monitoren, slimme verbanden die infecties detecteren – zijn de potentiële nadelen enorm. Digitale pillen kunnen artsen (of reclasseringsambtenaren) informeren als u doses overslaat, en uw smartwatch-gegevens kunnen drugsgebruik of seksuele activiteit aan het licht brengen.
De inzet wordt steeds groter met nieuwe wetten die abortus criminaliseren. Periodetrackers, die door tientallen miljoenen mensen worden gebruikt, verzamelen intieme details over cycli, stemming en partners. In staten die abortus beperken, kunnen deze gegevens worden gebruikt als bewijs tegen individuen. Zelfs femtech-bedrijven als Premom zijn betrapt op het verkopen van reproductieve gegevens aan derden, waaronder Google en bedrijven in China, zonder openbaarmaking.
Geestelijke gezondheidsgegevens als doel
De opkomst van apps voor de geestelijke gezondheidszorg en online therapie voegt een extra laag van kwetsbaarheid toe. BetterHelp, met meer dan 2 miljoen gebruikers, kreeg een boete voor het verkopen van gegevens over geestelijke gezondheid aan Facebook. Uit Mozilla’s onderzoek bleek dat veel apps voor de geestelijke gezondheidszorg laks zijn op het gebied van privacy, en zelfs gegevens delen met adverteerders of wetshandhavingsinstanties. Zelfmoordpreventiediensten zijn betrapt op het verstrekken van gegevens aan Facebook via geautomatiseerde trackingtools.
Biometrische databases: de volgende fase
Rechtshandhaving investeert zwaar in biometrische databases, waaronder het Next Generation Information (NGI)-systeem van de FBI, dat gezichtsafdrukken, stemprofielen, DNA en meer opslaat. Staten bouwen soortgelijke databases op, soms via ethisch twijfelachtige middelen, zoals het aanbieden van ontslag voor DNA-monsters.
In New Jersey moeten pasgeborenen bloedmonsters verstrekken voor genetische screening, waarbij het DNA 23 jaar wordt bewaard en mogelijk in strafzaken kan worden gebruikt. Nieuwe technologieën versnellen het matchen van DNA, waardoor identificatie aan de hand van fysieke sporen en snelle verwerking voor onderzoek mogelijk wordt.
Gezichtsherkenning: het alomtegenwoordige bewakingsinstrument
Gezichtsherkenning wordt een standaardinstrument voor wetshandhaving. Een diefstalzaak in Manhattan werd opgelost met behulp van bewakingsbeelden en gezichtsherkenning, waardoor de verdachte onmiddellijk werd geïdentificeerd. Maar de technologie is niet waterdicht. Valse arrestaties komen voor: Nijeer Parks bracht 10 dagen in de gevangenis door vanwege een foutieve gezichtsherkenningsmatch.
AI-modellen zijn gevoelig voor fouten, vooral bij vrouwen en gekleurde mensen. NYPD-onderzoekers hebben zelfs gezichten vervangen door overeenkomsten, en bevooroordeelde datasets vertekenen de resultaten. Toch wordt gezichtsherkenning al gebruikt in spraakmakende zaken, waaronder oproeronderzoeken van 6 januari en deportatieprocedures.
De erosie van lichamelijke autonomie
Het Vierde Amendement biedt weinig bescherming in deze nieuwe realiteit. Onze lichamen lekken voortdurend gegevens: DNA in de openbare ruimte, gezichten zichtbaar in menigten, biometrische sporen van slimme apparaten. De wet heeft haar achterstand niet ingehaald, en de veronderstelling dat alles in het openbaar een eerlijk spel is voor surveillance ondermijnt de persoonlijke autonomie.
Dit gaat niet alleen over privacy; het gaat om controle over je eigen lichaam en gegevens. De toekomst van surveillance houdt niet alleen jou in de gaten; het kent jou, tot aan je diepste biologische geheimen. De vraag is niet of dit zal gebeuren, maar of we zullen toestaan dat dit het nieuwe normaal wordt.
