Jak wykazało dochodzenie „New York Timesa”, Uber aktywnie umożliwiał kierowcom, którzy byli karani za przestępstwa z użyciem przemocy, w tym za napaść, prześladowanie i znęcanie się nad dziećmi, pracę na swojej platformie transportu pasażerskiego. Praktyka ta bezpośrednio zaprzecza publicznym zapewnieniom firmy o rygorystycznych kontrolach mających na celu ochronę pasażerów.
Luki systemowe w kontrolach
Wewnętrzna polityka Ubera pozwala osobom skazanym za wiele brutalnych przestępstw zostać kierowcami o ile do wykroczeń doszło ponad siedem lat temu. Firma odrzuca kandydatów skazanych za poważne przestępstwa, takie jak morderstwo, napaść na tle seksualnym, porwanie lub terroryzm, ale zdecydowana większość innych poważnych przestępstw jest ignorowana. Podejście to wydaje się być celowym środkiem obniżającym koszty, mającym na celu szybkie przyciągnięcie kierowców.
System ma za zadanie szybko zatwierdzać kandydatów, nawet jeśli mają oni udokumentowaną historię stosowania przemocy. „The Times” odkrył, że Uber zatwierdza kierowców skazanych za znęcanie się nad dziećmi, napaść i prześladowanie w 22 stanach.
Luki geograficzne i ograniczony zakres recenzji
Audyty Ubera są również ograniczone geograficznie. W 35 stanach kontrole obejmują tylko ostatnie siedem lat historii zamieszkania kierowcy. Oznacza to, że brutalne przestępstwo popełnione poza tym okresem, nawet w innym stanie lub kraju, może nie zostać odnotowane, co naraża pasażerów na nieświadome ryzyko.
Konsekwencje
Praktyka ta rodzi poważne pytania dotyczące zaangażowania Ubera w bezpieczeństwo pasażerów. Materiały marketingowe firmy wyraźnie mówią o rygorystycznych procesach weryfikacji, ale rzeczywistość jest znacznie łagodniejsza. Ta rozbieżność podważa zaufanie i naraża pasażerów na potencjalne ryzyko.
Decyzja Ubera o przedłożeniu wzrostu i cięcia kosztów nad bezpieczeństwem uwydatnia niepokojący konflikt interesów. Chociaż firma twierdzi, że na pierwszym miejscu stawia bezpieczeństwo pasażerów, jej zasady mówią inaczej. Dochodzenie ujawnia skalkulowane ryzyko: podejmowanie wyższych poziomów ryzyka w celu szybkiego i taniego rozszerzenia puli kierowców.
