Decennia lang had DC Comics het monopolie op de dominantie van superhelden. Hun karakters waren goden. Ze waren onaantastbaar. Het waren in wezen oude beelden met capes. Marvel Comics besloot dat patroon te doorbreken door menselijke, feilbare superhelden te introduceren met onwaarschijnlijke of onverwachte oorsprongsverhalen. Deze verschuiving veranderde meer dan alleen de toon van de strips. Het veranderde de manier waarop lezers zich verhielden tot de personages.
Marvel baseerde zijn verhalen ook op de echte wereld. In plaats van drijvende eilanden of verre sterrenstelsels ontvouwden hun verhalen zich op herkenbare locaties zoals New York City. Deze nabijheid creëerde een gevoel van onmiddellijkheid. Je zou je eigen straat kunnen voorstellen. Je voelde het lef van de stad onder je voeten.
Maar ondanks deze verschillen merken fans en critici op dat de twee bedrijven historisch gezien karakters en kwaliteiten van elkaars strips hebben geïmiteerd. De grenzen daartussen zijn in de loop van de tijd vervaagd. DC adopteerde uiteindelijk meer menselijke elementen. Marvel leunde af en toe in het mythische. Maar het aanvankelijke meningsverschil blijft een cruciaal moment in de publicatiegeschiedenis. Het bewees dat helden rommelig konden zijn. En die rommel verkocht.
