Aaron Montgomery Ward begon niet met een magazijn. Hij begon met $2.400 en een radicaal idee.
Hij wilde de tussenpersoon uitschakelen.
In augustus 1872 lanceerde hij een postorderbedrijf in Chicago. Het doel was eenvoudig. Verkoop goederen rechtstreeks aan boeren. Geen detailhandelstussenpersonen. Alleen groothandelsprijzen en directe verzending. Hij bood meubels, gereedschappen, apparaten en kleding aan.
De strategie werkte omdat het anders was.
Ward publiceerde ‘s werelds eerste postordercatalogus. Het begon als een enkel vel papier. Er stonden artikelen en prijzen op. Hij ondersteunde elke verkoop met een geld-terug-garantie. Dat was zeldzaam in de jaren 1870. De omzet explodeerde. De catalogus groeide van één pagina naar honderden.
Maar de zaken zijn nooit stabiel.
De paniek van 1873 sloeg hard toe. De twee oorspronkelijke partners van Ward liepen weg. Hij bracht zijn zwager, George Robinson Thorne, binnen. Zij hielden de operatie draaiende. In 1889 werden ze opgericht. Het bedrijf was in particuliere handen. Het overleefde de paniek van 1893.
Toen kwam de dreiging die niemand zag aankomen.
Sears, Roebuck and Company kwamen in 1893 op de markt. Ze gaven meer uit aan reclame. Ze verkochten beter. Ze verkochten meer. Montgomery Ward & Co. probeerde bij te blijven. Ze verloren. Sears gaf de leiding nooit uit handen.
Van catalogus tot betonwinkels
Het bedrijf is niet gestorven. Het veranderde.
In 1926 opende Montgomery Ward zijn eerste fysieke winkels. Het was een scharnierpunt. In 1930 waren er landelijk 556 winkels. De catalogusverkopen daalden tot onder de winkelverkopen. Het model was verschoven van papier naar bestrating.
Voor groei was kapitaal nodig.
In 1968 fuseerde Montgomery Ward met Container Corporation of America. De nieuwe houdstermaatschappij kreeg de naam Marcor Inc. De structuur veranderde opnieuw in 1974. Mobil Oil Corporation kocht 54% van de stemgerechtigde aandelen van Marcor. Twee jaar later fuseerde Marcor met de nieuwe Mobil Corporation.
Ward was niet langer een onafhankelijke entiteit. Het was een divisie van een oliegigant.
Die structuur duurde tot 1985.
Mobil beëindigde de 113 jaar oude postordercatalogusactiviteiten. Ze wilden zich volledig richten op de retailactiviteiten. Het was een duidelijke breuk met de oorsprong van Ward. Maar de onafhankelijkheid duurde niet lang.
In 1988 verkocht Mobil Montgomery Ward. Het bedrijf probeerde weer onafhankelijk te worden. Het mislukte. Een dochteronderneming van General Electric kocht het in plaats daarvan.
De laatste daling
De jaren negentig brachten een nieuw soort vijand met zich mee.
Er ontstonden discountretailers. Doel. Wal-Mart. Ze hadden schaal. Ze hadden toeleveringsketens. Ze hadden lagere prijzen. Montgomery Ward had moeite om te concurreren.
Het schrift hing aan de muur.
In 1997 vroeg het bedrijf faillissement aan.
Ze probeerden te moderniseren. Ze renoveerden winkels. Ze hebben systemen bijgewerkt. Het maakte niet uit. De verliezen gingen door. De schulden stapelden zich op.
In december 2000 kwam het einde.
Montgomery Ward kondigde aan dat het failliet ging. In 2001 sloot het de resterende winkels. De fysieke voetafdruk verdween.
Maar het merk was niet dood.
Een catalogusmarketeer verwierf de rechten. In 2004 lanceerden ze Montgomery Ward opnieuw als online bedrijf. De cirkel was rond. Postorder naar winkels en weer postorder. Deze keer was het netwerk mondiaal.
