Sidney i Beatrice Webb nie byli typowymi rewolucjonistami. Jako angielscy ekonomiści socjalistyczni, historycy, reformatorzy społeczni i dziennikarze odrzucili gwałtowne wstrząsy, które definiowały dyskurs polityczny ich epoki. Zamiast tego Webbowie stali się wczesnymi i aktywnymi członkami Fab Society, organizacji, która dążyła do stworzenia demokratycznego państwa socjalistycznego w Wielkiej Brytanii poprzez socjalizm ewolucyjny. Ich celem nie był szturm na bramy, ale zreformowanie ich od wewnątrz.
Ich intelektualne partnerstwo było równie produktywne, jak i trwałe. Webbowie wspólnie założyli London School of Economics and Political Science (LSE), instytucję, która stała się światowym liderem w swojej dziedzinie. Ale ich wpływ wykraczał daleko poza środowisko akademickie. Ich połączone pisma wywarły ogromny wpływ, zmieniając na nowo sposób, w jaki społeczeństwo postrzegało klasę robotniczą.
Weźmy na przykład książkę „Historia związków zawodowych” (1894). To nie była tylko kronika strajków i negocjacji; była to rygorystyczna analiza tego, jak negocjacje zbiorowe mogą funkcjonować w systemie kapitalistycznym. Następnie pojawiła się Demokracja przemysłowa (1897), dzieło, w którym argumentowano za prawami pracowniczymi i reprezentacją nie jako zagrożeniem dla porządku, ale jako niezbędnym elementem stabilnego społeczeństwa. Nie były to teorie abstrakcyjne. Były to plany systemu, w którym klasa robotnicza miałaby głos, nawet jeśli głos ten byłby ograniczony przez powolne i zamierzone tempo reform Fab.
Czy ich podejście zadziałało? London School of Economics and Political Science jest świadectwem swojego instytucjonalnego dziedzictwa. Idee wyrażone w ich książkach wywołały debaty, które odbijają się echem we współczesnej polityce związkowej. Pozostaje jednak zasadnicze pytanie: czy stopniowe zmiany mogą naprawdę zaradzić głęboko zakorzenionym nierównościom, czy też jedynie maskują pęknięcia? Webbowie postawili na to pierwsze. Historia wciąż rozstrzyga, kto miał rację.
