Sepp Blatter was niet alleen manager van voetbal. Hij heeft de mondiale voetafdruk ervan bepaald. Zijn opkomst was niet toevallig. Het was een berekende machtsuitbreiding die de sport tot een wereldwijde machine maakte.
Het begon in 1975. Blatter werd benoemd tot directeur van de technische afdeling van de FIFA. Zijn eerste grote zet? Organiseer het WK Onder 20. Dit was niet zomaar een toernooi. Het was de basis van een nieuwe hiërarchie in het internationale jeugdvoetbal.
In 1981 was hij opgeklommen tot algemeen secretaris. Vervolgens nam hij op 8 juni 1998 de hoogste baan aan. President.
Zijn ambtstermijn transformeerde de organisatie. Het aantal FIFA-toernooien groeide. Blatter stopte niet bij de seniorenwedstrijd. Hij creëerde nieuwe mogelijkheden voor concurrentie. Het WK Onder 17 volgde. Dan het WK voor clubs. Het WK vrouwenvoetbal kreeg enorme institutionele steun. Strandvoetbal en zaalvoetbal sloten zich ook aan. Dit waren geen kleine zijprojecten. Het waren strategische uitbreidingen naar nichemarkten en achtergestelde demografische sectoren.
Maar toernooien waren slechts de helft van het verhaal. Blatter concentreerde zich sterk op relaties. Hij cultiveerde banden met invloedrijke figuren. De strategie? Target Azië en Afrika. Deze regio’s boden onbenut potentieel. Ze zorgden voor een politiek hefboomeffect. Ze breidden het bereik van de FIFA uit naar markten die voorheen over het hoofd werden gezien door de op Europa gerichte voetbalmachten.
Dit ging niet alleen over het laten groeien van het spel. Het ging om het veiligstellen van de toekomst van de FIFA. Door de organisatie in te bedden in het culturele en politieke weefsel van het Mondiale Zuiden zorgde Blatter ervoor dat voetbal centraal bleef in de nationale identiteiten op alle continenten.
Het resultaat? Een voetballandschap dat in niets lijkt op het landschap dat hij heeft geërfd. Een land waarin elk land, ongeacht zijn omvang, een aandeel heeft in het mondiale verhaal.
