Sidney en Beatrice Webb schreven niet alleen boeken. Zij hebben instituties gecreëerd.
Deze twee Engelse socialistische economen, historici en hervormers hebben een stempel op Groot-Brittannië gedrukt die je vandaag de dag nog steeds voelt. Hun ideeën vormden het sociale denken. Zij beïnvloedden het overheidsbeleid. Ze bouwden scholen. En zij hebben geholpen de basis te leggen voor de verzorgingsstaat die we nu kennen.
Als je kijkt naar de manier waarop Groot-Brittannië omgaat met arbeidsrechten of openbaar onderwijs, kijk je naar de erfenis van Webb.
Vakbonden en industriële macht opnieuw definiëren
Vóór de Webbs werd het Britse sociale leven vaak door een smalle economische lens bekeken. Dat hebben ze veranderd.
Hun baanbrekende werk, The History of Trade Unionism (1894), introduceerde economen en sociaalhistorici in de realiteit van de Britse arbeid. Het ging niet alleen om de lonen. Het ging om structuur. Het ging over hoe arbeiders zichzelf organiseerden in een snel industrialiserend land.
Daar stopten ze niet. Twee jaar later publiceerden ze Industrial Democracy (1897). In dit boek wordt betoogd dat democratie niet moet stoppen bij de stembus. Het moest ook op de werkvloer bestaan.
Dit was een radicaal denken aan het einde van de 19e eeuw. Het veranderde het gesprek. Het stapte af van pure liefdadigheid en ging in de richting van structurele verandering.
Bouwen aan de LSE en onderwijshervorming
Je kunt niet over de Webbs praten zonder over de London School of Economics and Political Science (LSE) te praten. Zij hebben het mede opgericht.
Waarom? Omdat ze geloofden dat sociale problemen een deskundige analyse vereisten. Ze wilden geen giswerk. Ze wilden een rigoureuze studie van economie, politiek en samenleving. De LSE werd het knooppunt voor dit soort denken. Dat is nog steeds zo.
Maar hun bereik strekte zich uit tot buiten de universiteitsmuren.
Ze hebben een grote bijdrage geleverd aan de onderwijshervormingen. Ze hielpen bij het opzetten van middelbare staatsscholen. Ze creëerden beurssystemen. Zij waren van mening dat talent niet mag worden verspild door geldgebrek. Toegang tot onderwijs moet gebaseerd zijn op bekwaamheid, niet op bankrekeningen.
Dit was een directe uitdaging voor het klassensysteem van die tijd.
De architectuur van de verzorgingsstaat
Sidney en Beatrice Webb waren pioniers op het gebied van sociale en economische hervormingen. Hun invloed op de ontwikkeling van de verzorgingsstaat valt niet te ontkennen.
Ze klaagden niet alleen over armoede. Ze ontwierpen oplossingen. Ze drongen aan op beleid dat werknemers beschermde. Zij pleitten voor socialezekerheidsnetten. Hun ideeën waren pragmatisch. Ze waren geworteld in de realiteit van het industriële Engeland.
“De Webbs lieten economen en sociaalhistorici kennismaken met aspecten van het Britse sociale leven door middel van baanbrekende werken.”
Deze verschuiving vond niet van de ene op de andere dag plaats. Het kostte tientallen jaren van druk, schrijven en politiek manoeuvreren. Maar de blauwdruk was van hen.
Hun werk had gevolgen voor instellingen in Engeland. Het beïnvloedde de manier waarop de overheid haar verantwoordelijkheid tegenover de burgers zag. Het verplaatste de naald van laissez-faire onverschilligheid naar actieve staatsinterventie.
Waarom hun verhaal er nu toe doet
We beschouwen de verzorgingsstaat vaak als een moderne uitvinding. Dat is het niet. De wortels gaan dieper.
Sidney en Beatrice Webb lieten zien dat economische theorie en sociale geschiedenis met elkaar verweven zijn. Je kunt het één niet begrijpen zonder het ander. Hun werken blijven sleutelteksten om te begrijpen hoe Groot-Brittannië een moderne sociaaldemocratie werd.
Het waren vooraanstaande historici. Het waren scherpe economen. Maar meestal waren het bouwers.
Zij bouwden de LSE. Zij bouwden het raamwerk voor het voortgezet onderwijs. Zij bouwden de argumenten voor de industriële democratie.
Het systeem is dat niet
