Sidney i Beatrice Webb nie tylko pisali książki. Projektowali instytucje.
Ci dwaj angielscy ekonomiści, historycy i reformatorzy, angielscy socjaliści, pozostawili w Wielkiej Brytanii ślad, który jest odczuwalny do dziś. Ich idee kształtowały świadomość społeczną. Wpływali na politykę publiczną. Budowali szkoły. Położyli podwaliny pod system ubezpieczeń społecznych, jaki znamy dzisiaj.
Jeśli spojrzysz na sposób, w jaki Wielka Brytania reguluje prawa pracownicze lub organizuje edukację publiczną, zobaczysz dziedzictwo Webbów.
Nowe podejście do związków zawodowych i władzy przemysłowej
Przed Webbami brytyjskie życie społeczne często postrzegano przez wąską perspektywę ekonomiczną. Zmienili to.
Ich przełomowa praca, Historia ruchu związkowego (1894), wprowadziła ekonomistów i historyków społecznych w rzeczywistość brytyjskiej klasy robotniczej. Nie chodziło tylko o płace. Chodziło o strukturę. Chodziło o to, jak robotnicy zorganizowali się w szybko uprzemysłowionym kraju.
Na tym nie poprzestali. Dwa lata później opublikowali książkę Demokracja przemysłowa (1897). Argumentował, że demokracja nie powinna zatrzymywać się na urnie wyborczej. Powinna istnieć także w miejscu pracy.
Było to radykalne myślenie pod koniec XIX wieku. To zmieniło punkt ciężkości dyskusji. Odeszła od czystej działalności charytatywnej w stronę zmian strukturalnych.
Utworzenie London School of Economics i reforma edukacji
Nie można mówić o Webbach, nie wspominając o London School of Economics and Social Sciences (LSE). Zostali jego współzałożycielami.
Dlaczego? Ponieważ wierzyli, że problemy społeczne wymagają eksperckiej analizy. Nie chcieli polegać na domysłach. Chcieli dokładnego przestudiowania ekonomii, polityki i społeczeństwa. LSE stało się ośrodkiem tego myślenia. Tak pozostało do dziś.
Ale ich wpływ wykraczał poza mury uniwersytetu.
Wnieśli znaczący wkład w reformę edukacji. Pomogli stworzyć publiczny system szkół średnich. Stworzyli system stypendialny. Uważali, że talentu nie należy marnować z powodu braku środków. Dostęp do edukacji powinien opierać się na umiejętnościach, a nie na stanie konta bankowego.
Było to bezpośrednie wyzwanie dla ówczesnego systemu klasowego.
Architektura państwa opiekuńczego
Sidney i Beatrice Webb byli pionierami reform społecznych i gospodarczych. Ich wpływ na rozwój państwa opiekuńczego jest niezaprzeczalny.
Nie tylko narzekali na biedę. Opracowali rozwiązania. Opowiadali się za polityką chroniącą pracowników. Opowiadali się za utworzeniem sieci zabezpieczeń społecznych. Ich pomysły były pragmatyczne. Opierały się one na realiach przemysłowej Anglii.
„Webbowie poprzez swoje przełomowe prace wprowadzili ekonomistów i historyków społecznych w aspekty brytyjskiego życia społecznego”.
Ta zmiana nie nastąpiła z dnia na dzień. Zajęło to dziesięciolecia nacisków, pisania i manewrów politycznych. Ale rysunek był ich.
Ich praca wywarła wpływ na instytucje w Anglii. Wpłynęło to na sposób, w jaki rząd postrzegał swoje obowiązki wobec obywateli. Przesunęło wektor z obojętności polityki leseferyzmu na aktywną interwencję rządu.
Dlaczego ich historia ma teraz znaczenie
Często myślimy o państwie opiekuńczym jako o nowoczesnym wynalazku. To jest błędne. Jej korzenie sięgają głębiej.
Sidney i Beatrice Webb wykazali, że teoria ekonomii i historia społeczna są ze sobą nierozerwalnie powiązane. Nie da się zrozumieć jednego, nie rozumiejąc drugiego. Ich prace pozostają tekstami kluczowymi dla zrozumienia, w jaki sposób Wielka Brytania stała się nowoczesną socjaldemokracją.
Byli to wybitni historycy. Byli zapalonymi ekonomistami. Ale przede wszystkim byli budowniczymi.
Zbudowali LSE. Stworzyli podstawy dla szkolnictwa średniego. Sformułowali argumenty za demokracją przemysłową.
System nie
