De keynote eindigt met een bloemetje. Demis Hassabi’s naam noemt ‘de singulariteit’ als een verre, onvermijdelijke horizon. Ik denk aan mijn directe toekomst. Wat een wanhopige haast naar een toilet met zich meebrengt. Twee uur lang. Niemand heeft de code gekraakt om deze dingen te versnellen. Het is niet zo dat we de codering, de wetenschap of iets anders hebben versneld dat Google vandaag beweert te hebben opgelost.
“De singulariteit komt eraan.”
Ach, ja. Het verplichte ‘good guy’-segment. Het komt altijd op het einde. Vorig jaar lieten ze je satellieten zien die bosbranden detecteerden om je een veilig gevoel te geven. Dit jaar is het het grote, verreikende doel van het oplossen van alle ziekten. Houden ze zich bezig met het klimaat? Mensheid? Waarschijnlijk. Het voelt zeker in scène gezet. Maar de ambitie is luid.
Ik heb het dossier eerder gecontroleerd. De langste Google I/O-keynote in ons bestand dateert uit 2013. Drie uur. Vijf minuten. God hebbe hun zielen die er doorheen zaten. We naderen dat gebied. Mijn onderrug is het daar niet mee eens.
Glas en geesten
Samsung is terug in de mix. Het referentieontwerp voor de nieuwe slimme bril is strak, bijna onzichtbaar. Maar wacht. Dat is nog maar het prototype.
Als eerste dit jaar? Frames met alleen audio. Geen schermen. Gewoon geluid in je oren. Volgend jaar komt de echte hardware. Partners als Warby Parker en GentleMonster zullen de mode verzorgen. De displayversies.
Zo zullen ze er dit najaar uitzien:
– Minimalistische monturen.
– Displaytechnologie ingebed in de lenzen.
– Een terugkeer naar draagbare technologie die geen ‘nerd’ schreeuwt.
Maar toen kwam de software-update. Degene die mij een ongemakkelijk gevoel gaf.
De AI-creatiesuite van Google, Flow, heeft een nieuw speeltje gekregen. Avatars. Je geeft het foto’s en het bouwt een deepfake-versie van jij. Een digitale kloon die klaar is om welk script u ook typt, te synchroniseren.
Elias Roman van Google Labs verdedigde het. “Het is voor makers”, zei hij. “Degenen die in de video willen staan, maar de camera niet kunnen verdragen.”
Echt?
Het is lui. Het is goedkoop. Het verwijdert de rommelige, menselijke authenticiteit van het tonen van je werkelijke gezicht. Het publiek zal het merken. Ze hebben een hekel aan vervalsingen. Waarom het echte artikel vervangen door een synthetische echo? Het bespaart je misschien tijd bij het filmen, maar het kost je geloofwaardigheid.
“Het is voor makers die niet op zichzelf willen schieten.”
De keynote is klaar. De beloften zijn gedaan. De AI kan jouw code schrijven. Het kan dit bericht waarschijnlijk ook schrijven, hoewel misschien niet zo gehaast. Of misschien wel. Ik weet het niet meer. Ik ga gewoon wat water zoeken en proberen te vergeten hoe mijn knieën voelden in stoel 4B.
