Tom Steyer stelt zich kandidaat voor het gouverneurschap. Hij heeft miljarden. Hij wil mensen met miljarden belasten. Dit is zijn plan. Of in ieder geval de versie van het plan dat hij in interviews verkoopt. Het klinkt geweldig totdat je het hem hoort zeggen.
WIRED behandelt technologie, beleid en chaos. Steyer past in dat plaatje. Een hedgefondstitan werd klimaatactivist. Hij verliet zijn firma, Farallon Capital, in 2012. Nu besteedt hij meer dan $130 miljoen aan zijn kandidaatstelling voor de gouverneur van Californië. Hij noemt zichzelf een klassenverrader. Hij steunt de Billionaire Tax Act. Silicon Valley haat dit. Peter Thiel vlucht. Sergey Brin kijkt naar andere staten.
De houding van Steyer is interessant. Hij wil de pro-miljardair-gouverneur zijn die hen tot armoede belast? Kan het gedaan worden? Is hij immuun voor de invloed van het bedrijfsleven terwijl hij zijn eigen oorlogskas financiert? Dit zijn de vragen. Hij beantwoordt ze door de hoeken van de kamer te vermijden.
Ik voelde zijn onwil. Hij danst langs de lijnen. Dunne lijnen. In de politiek van Californië kun je nergens anders staan dan aan de rand.
Van hedgefondsen tot smeltend ijs
Steyer zegt dat zijn verandering aanvankelijk niet politiek was. Het was emotioneel. Wanhoop. Hij vreesde een leven zonder betekenis. Gewoon cijfers op spreadsheets. Wie maakt zich druk om cijfers? Hij niet meer.
Hij ging in 2006 naar Alaska. Hij wilde het wild zien voordat Europa het verpestte. In plaats daarvan zag hij dat ijs in valleien veranderde. Dat heeft alles veranderd.
“Het was één ding om over klimaatverandering te lezen… maar iets anders om fysiek te zien waar ooit een berg ijs lag, nu slechts een vallei.”
Hij verliet Farallon niet alleen voor het klimaat. Hij vertrok omdat de oude wereld hol aanvoelde. Hij wilde dat Amerika het voortouw zou nemen. Niet alleen qua winst. In rechtvaardigheid.
“Laten we het doen, man. Laten we Amerikanen zijn.” Hij zegt het als een slogan uit de jaren 80.
Hij beschouwt het klimaat als de ultieme zakelijke kans. Schone energie. Nieuwe bedrijven. Het leiden van de wereld. Ondertussen, president Trump? Hij faalt op gigantische schaal. Steyer vergelijkt de regering met mensen die wanhopig walvisolie willen blijven gebruiken. Het is gek, zegt hij.
De geest van Farallon
Hier is het probleem. Zijn critici wijzen op het verleden. Farallon hoofdstad. Fossiele brandstoffen. In een stuk uit de New York Times werd zijn schone handen in twijfel getrokken.
Steyer houdt vol dat hij in 2012 alle olie- en gasbanden heeft afgestoten toen hij vertrok. Wat overblijft zijn restgebouwen. Vastgoed. Niets meer. Hij kon het bedrijf niet dwingen onmiddellijk van richting te veranderen. Te veel werknemers zijn afhankelijk van het inkomen. Te veel vertrouwen bij pensioenfondsen. Hij moest voor een zuivere doorbraak zorgen. Een verantwoordelijke.
“Ik voelde me enigszins wanhopig”, gaf hij toe. Om de manier waarop hij leefde te veranderen. Hoe hij investeerde. Hij besefte dat het blinde geloof in het kapitalisme scheuren vertoonde. Spectaculaire.
Is het kapitalisme de vijand? Of gewoon kapot?
Werkt het kapitalisme nog steeds voor hem? Soort van.
Hij citeert Warren Buffett. Het kapitalisme zorgt voor materieel voordeel. Het produceert goederen en diensten zoals geen enkel ander systeem. Dat deel klopt.
Maar de rest? De veronderstelling dat alle rijkdom goed is? Dat gaat kapot.
“Ik heb het niet afgewezen”, zegt hij over de marktmotor. “Maar het is ook zo dat het niet altijd waar is.”
Als het mislukt, mislukt het ernstig. Hij moest anders gaan leven. Investeer anders. Omdat het idee dat ‘vooruitgang = kapitalisme’ niet langer een algemene pas is voor elke uitkomst.
Sommige progressieven beweren dat miljardairs niet zouden moeten bestaan. Dat de weegschaal zelf immoreel is. Steyer duwt terug. Hij stelt dat Californië bestaat uit ideeën. Op verbeelding.
Heb jij een idee dat de wereld verandert? Doen we het af? Straffen we de prikkel af? Nee.
Hij respecteert de bouwers. Maar hij heeft een hekel aan de extractors. Degenen die naar Californië komen. Bouw iets groots. Scheur de arbeiders af. Vermijd belastingen. Beweer dat het hele systeem ‘van hen’ is.
Dat beledigt hem. Diep.
“Je had naar 191 andere landen kunnen gaan”, merkt Steyer op. “Je bent hier gekomen.”
Omdat het ecosysteem werkt. Rechtsstaat. Vrijheid. Geschoolde arbeid. Lage lonen voor geschoolde arbeidskrachten misschien. Maar het resultaat is gedeelde welvaart? Hij vindt dat dit zo zou moeten zijn. De ongelijkheid overstijgt nu de niveaus van het Gilded Age. Zichtbaar in de straten van San Francisco.
Dus ja tegen innovatie. Nee tegen uitbuiting. Het is een genuanceerd standpunt. Of misschien wel een tegenstrijdige. Hij wil de miljardairs dichtbij houden en ze tegelijkertijd zwaar belasten.
Zal het werken? Waarschijnlijk niet.
