Motorola to już nie tylko logo. Marka, która kiedyś definiowała amerykańską technologię bezprzewodową, rozpadła się i przekształciła. W 2011 roku oryginalna Motorola, Inc. podzieliła się na dwie odrębne firmy: Motorola Solutions i Motorola Mobility. Obydwa wywodzą swoją historię z małego warsztatu w Chicago. Siedziba pozostaje w Chamburg w stanie Illinois. Ale historia zaczyna się znacznie wcześniej. Zaczęło się od dwóch braci, Paula i Josepha Galvinów, którzy w 1928 roku założyli Galvin Manufacturing Corporation.
Ich pierwszym produktem nie był ani smartfon, ani walkie-talkie. Było to „urządzenie odłączające akumulator”. Urządzenie to umożliwiało podłączenie radiotelefonów zasilanych bateryjnie do gniazdek prądu przemiennego, co stało się powszechne w amerykańskich domach na początku lat trzydziestych XX wieku. Dostęp do tego źródła pożywienia miało wówczas prawie dwie trzecie gospodarstw domowych. Wyeliminowanie nieporęcznych i drogich akumulatorów stało się znaczącym udogodnieniem dla entuzjastów radia.
W 1930 roku Galvin rozszerzył swoją działalność na rynek samochodowy. Wprowadzili Motorolę, niedrogie radio samochodowe. Szybko stał się najpopularniejszą opcją dla nowych samochodów i udanym zestawem do montażu w istniejących pojazdach. Nazwa utknęła. To było niezapomniane. Brzmiało nowocześnie.
Firma na tym nie poprzestała. W 1937 roku zdywersyfikowała produkcję wprowadzając domowe radia stołowe. Wprowadzili także pierwsze radio samochodowe z przyciskiem. Była to wówczas znacząca innowacja. Zmieniło to sposób, w jaki ludzie wchodzą w interakcję ze swoimi samochodami.
Wczesny sukces Galvin Manufacturing położył podwaliny pod dziesięciolecia innowacji. Zdobył reputację producenta praktycznych i niedrogich technologii. Podstawa ta pozwoliła firmie później skupić się na komunikacji bezprzewodowej i systemach elektronicznych. Przejście od urządzeń do odłączania akumulatorów do światowego lidera w dziedzinie komunikacji bezprzewodowej nie było natychmiastowe. To była stopniowa ewolucja.
Rozstanie w 2011 roku oznaczało nowy rozdział. Motorola Mobility skupiła się na urządzeniach konsumenckich. Motorola Solutions koncentruje się na systemach bezpieczeństwa publicznego i komunikacji korporacyjnej. Jednak podstawowa tożsamość pozostała zakorzeniona w warsztacie w Chicago z 1928 roku. Bracia rozumieli rynek lepiej niż inni. Rozwiązywali problemy, o których ludzie nawet nie mieli pojęcia.
Dziś dziedzictwo to jest kontynuowane w różnych formach. Nazwa jest nadal rozpoznawalna. Ta historia jest nadal aktualna. Podział nie wymazał przeszłości. Po prostu podzielił przyszłość.
Jak firma Galvin Manufacturing przetrwała Wielki Kryzys i stworzyła pierwsze walkie-talkie
Firma Galvin Manufacturing nie tylko przetrwała Wielki Kryzys; stała się bardziej wydajna i głodna sukcesu. Liczbę personelu zmniejszono o dwie trzecie. Przychody spadły o ponad jedną trzecią. Bracia Galvin, zdeklarowani antyzwiązkowcy, odmówili zamknięcia. Zamiast tego podjęli pracę kontraktową dla innych firm. Jednym z godnych uwagi klientów była Philco Corporation z 1938 roku, firma, która została wówczas sparaliżowana przez strajk pracowników.
Obrona tej strategii była prosta. Galvinowie wskazali na listę płac. Płacili 40–60 centów za godzinę. Średnia w branży wynosiła 25–35 centów. To nie była działalność charytatywna. Decyzją biznesową było zatrzymanie talentów i utrzymanie działalności firmy w czasie światowego załamania gospodarczego.
Potem przyszedł rok 1940. Uwaga skupiła się na radiotelefonach dwukierunkowych do użytku policyjnego i wojskowego. Pierwszym ważnym wprowadzeniem był policyjny system radiowy AM. W tym samym roku wiodącą rolę w tej kwestii objęła Bowling Green (Kentucky). Drugim produktem był Handie-Talkie. Była to przenośna jednostka AM z długą anteną. Żołnierze zabierali go później ze sobą na pola podczas II wojny światowej.
W obu systemach zastosowano modulację amplitudy. Technologia ta szybko stała się przestarzała. Modulacja częstotliwości (FM) była lepsza. Zapewniło to czystszą transmisję sygnału. Przedarła się przez hałas.
Wynalazek, który zmienił komunikację terenową
W 1943 roku firma Galvin Manufacturing wynalazła radio FM. To nie była tylko aktualizacja. To było zupełnie inne podejście do komunikacji radiowej. Urządzenie zastąpiło nieporęcznych poprzedników pasma AM czymś znacznie bardziej zaawansowanym.
Dowodem tej zmiany jest Motorola Walkie-Talkie Model SCR-300-A. Zaprojektowane przez Daniela E. Knible’a, Henry’ego Magnuschiego, Billa Vogue’a, Lloyda Morrisa i Marion Bond, urządzenie ważyło około 35 funtów (16 kg). Zasięg wynosił około 2 mil (3 km). Ilustracja z podręcznika technicznego Ministerstwa Wojny TM11-242 oddaje istotę tego wczesnego wyposażenia.
Dlaczego to miało znaczenie? Technologia FM wyeliminowała zakłócenia hałasu statycznego. Żołnierze nosili te urządzenia w specjalnych plecakach. Połączenie było wyraźniejsze. Była bardziej wiarygodna. Podczas wojny na wszystkich frontach używano radiotelefonów. Historycy uważają to za decydujący czynnik w wielu zwycięstwach aliantów.
„W czasie wojny radiotelefony były używane na wszystkich frontach i uważa się je za decydujący czynnik w wielu zwycięstwach aliantów na polu bitwy.”
Przejście z AM na FM miało charakter nie tylko techniczny. Działał taktycznie. Wyraźniejszy głos oznaczał szybsze decyzje. Szybsze decyzje oznaczały przeżycie. Walkie-talkie stało się niezbędne. Umożliwiło to dowódcom koordynację ruchów, które byłyby niemożliwe w przypadku hałaśliwych linii AM.
Firma Galvin Manufacturing przeszła od walki o przetrwanie w branży naprawy radioodbiorników do produkcji krytycznego sprzętu wojskowego. Pokonali Wielki Kryzys, płacąc wyższe pensje i podejmując trudne kontrakty. Wyprzedzili technologię, wprowadzając FM. Dalsze wydarzenia to historia wojskowości. Urządzenie ewoluowało. Waga zmieniona. Asortyment się rozszerzył. Ale podstawowa idea pozostała ta sama. Komunikacja pod presją.
Walkie-talkie nie było tylko odbiornikiem radiowym. To był portal.
Po wejściu na giełdę w 1943 roku Motorola nie tylko zgromadziła nowy kapitał. W 1947 roku firma zmieniła nazwę. Nazwa utknęła. Do 1948 roku strategia zmieniła się z urządzeń czysto przemysłowych na salony. Telewizja stała się złotą szansą.
Na scenę wchodzi Golden View.
Kosztował mniej niż 200 dolarów. To tylko ułamek tego, czego żądali konkurenci. Projekt był wyjątkowy. Siedmiocalowa okrągła lampa elektronopromieniowa. Nie kwadratowy. Okrągły. To zadziałało. Do 1954 roku Motorola zdobyła 10 procent amerykańskiego rynku telewizyjnego. To ogromny kawałek dla początkującego.
Jednak sam sprzęt nie gwarantuje lojalności. Potrzebujesz treści.
Stworzyli więc własne. W 1953 r. rozpoczęła się „Godzina telewizyjna Motorola”. Cotygodniowy serial dramatyczny. Gospodarzem programu był Robert Galvin, syn Paula i wiceprezes. Pokazał swoją twarz na ekranie. Markę kojarzył z doświadczeniem rozrywkowym.
To posunięcie było sprytne. Zamienił sprzęt gospodarstwa domowego w wydarzenie.
Do tego doszła wysoka wierność dźwięku. W połowie lat pięćdziesiątych pojawiły się gramofony. Linia konsumencka została rozszerzona. Nie sprzedawali już tylko pudełek. Sprzedawali styl życia.
Od lamp próżniowych po wysięgnik półprzewodnikowy
Paul Galvin i jego syn Robert Galvin przeprowadzili Motorolę przez krytyczną erę. Zmiana rozpoczęła się w 1952 roku. Motorola uzyskała licencję na projekt tranzystora od Bell Laboratories. Cel był prosty, ale wymagający: zastąpienie ciężkich i drogich zasilaczy lampowych. Istniejący sprzęt był uciążliwy. Kosztowało to zbyt wiele. Tranzystory zaproponowały wyjście z sytuacji.
Eksperymenty wymagały czasu. Do 1956 roku strategia uległa zmianie. Motorola rozpoczęła sprzedaż radiotelefonów hybrydowych. Urządzenia te wykorzystywały zarówno lampy próżniowe, jak i tranzystory. To był ich pierwszy prawdziwy sukces w elektronice użytkowej. Ale na tym nie poprzestali. W tym samym roku Motorola rozpoczęła sprzedaż tranzystorów innym producentom. Założyli oddział produktów półprzewodnikowych w Phoenix w Arizonie. Oznaczało to oficjalne zaangażowanie w nową technologię.
Tempo wzrosło. W ciągu ostatnich sześciu lat firma znacznie rozszerzyła swój katalog. Do 1962 roku Motorola miała na rynku ponad 4000 różnych komponentów elektronicznych. Przemysł motoryzacyjny stał się jednym z pierwszych głównych konsumentów. Producenci samochodów musieli wymienić generatory. Alternatory były wydajniejsze. Motorola dostarczyła komponenty umożliwiające to przejście. Większość samochodów sprzedawanych w latach sześćdziesiątych XX wieku korzystała z tych nowych systemów.
Współpraca nie ograniczała się do części elektrycznych. W 1965 roku krajobraz samochodowego sprzętu audio ponownie się zmienił. Motorola połączyła siły z Ford Motor Company i Radio Corporation of America (RCA). Opracowali ośmiokanałowy odtwarzacz kasetowy. To urządzenie zdefiniowało rozrywkę w samochodzie dla całego pokolenia. Przejście od ciężkich odbiorników radiowych do kompaktowych półprzewodników i mediów cyfrowych pokazało, dokąd zmierza przyszłość. Położono fundament. Reszta branży musiała nadrobić zaległości.
Innowacja często wygląda jak linia prosta. W rzeczywistości nie jest to prawdą. To chaotyczny bałagan złych decyzji i nagłych, przerażających skoków w nieznane.
Weźmy Motorolę. Znasz to imię. Składane telefony Razr. „Cegły”. Logo przypominające kołowrotek. Zanim jednak stała się znaną na całym świecie marką gadżetów, firma była czymś zupełnie innym. Coś głośniejszego. Ci, którzy celowali w gwiazdy, gdy większość konkurentów wciąż walczyła o rynki radioodbiorników samochodowych.
Wszystko zaczęło się od zmiany na stanowisku kierowniczym. W 1956 roku stery przejął Robert Galvin.
Dostrzegł pułap silnej marki firmy w dziedzinie elektroniki użytkowej. To były dobre pieniądze. Niezawodne pieniądze. Ale Galvina nie interesowało bezpieczeństwo. Chciał kontraktów rządowych. Jego celem było zdominowanie segmentu B2B. To był ryzykowny zwrot. Marki konsumenckie zwykle nie stają się gigantami branżowymi z dnia na dzień. Ale Galvin nalegał na własną rękę.
Jaki był wynik? Motorola dostarczała nie tylko radia. Pomogła ludzkości uciec z atmosfery.
W 1962 roku firma rozpoczęła dostarczanie sprzętu radiokomunikacyjnego dla programu Mariner. Tak, to były sondy bezzałogowe. Ale to były pierwsze kroki w pustkę. Potem przyszły misje załogowe w ramach programu Gemini. Stawka wzrosła. Dopuszczalny błąd został zredukowany do zera.
„Firma nie tylko budowała sprzęt radiowy. Ona stworzyła głos eksploracji kosmosu.”
Punkt kulminacyjny nastąpił w 1969 r. Apollo 11. Neil Armstrong. Księżyc.
Kiedy Armstrong wyszedł na powierzchnię, jego głos nie rozchodził się sam. Transmisja odbywała się za pośrednictwem transpondera opracowanego przez Motorolę. Sygnał, który sprowadził na Ziemię słowa „jeden mały krok dla człowieka”, stworzyła ta sama firma, która kiedyś produkowała radia samochodowe.
To przypomnienie, jak kruche są historie korporacyjne. Wizja jednego lidera może zmienić DNA całej firmy. Od towarów konsumpcyjnych po infrastrukturę ery kosmicznej. Nie była to tradycyjna zmiana strategii marketingowej. Chodziło o przetrwanie poprzez skalowanie. I na krótką, jasną chwilę Motorola stała się pomostem między Ziemią a niebem.
Ale zbliżały się lata 70. Wyścig kosmiczny ochładzał się. Pieniądze wyschły. A firma musiała szukać nowego sposobu na przetrwanie w tej ciszy.
Od telefonów samochodowych po PowerPC
Era telefonów samochodowych rozpoczęła się na dobre wraz z ulepszoną usługą telefonii komórkowej (IMTS) firmy Motorola w 1964 roku. Było to nieporęczne urządzenie. Zestaw zawierał jednostkę bazową, jednostkę sterującą ze słuchawką i przyciskowy system wybierania numeru. Nie tylko nosiłeś ze sobą telefon – ty go instalowałeś.
W 1974 roku trajektoria elektroniki użytkowej uległa zmianie. Motorola sprzedała linię telewizorów Quasar firmie Matsushita Electrical Industrial Co., Ltd., skutecznie kończąc większość jej historycznej działalności w zakresie sprzętu konsumenckiego. W tym samym roku firma postawiła na technologię krzemową. Motorola wypuściła swój pierwszy mikroprocesor do sprzedaży producentom komputerów.
Seria MC680x0 stała się koniem pociągowym. Te chipy zasilały wczesne komputery Apple Macintosh. Były one również używane w stacjach roboczych stworzonych przez Sun Microsystems i Silicon Graphics w latach 80. i na początku lat 90.
W 1993 roku stawki wzrosły. Motorola połączyła siły z IBM i Apple, aby opracować procesor PowerPC. Był to pierwszy konsumencki chip z architekturą RISC (o zmniejszonym zestawie instrukcji). Cel był konkretny: wyparcie Intel Corporation z pozycji wiodącego sprzedawcy mikroprocesorów. Próba nie powiodła się. Intel przeżył.
Motorola znalazła jednak swoje miejsce w innych niszach. Wbudowane mikroprocesory stały się wszechobecne. Polegały na nich samochodowe jednostki sterujące. Systemy przemysłowe ich potrzebowały. Używały ich urządzenia gospodarstwa domowego. Streamery, elektroniczne systemy gier, routery, drukarki laserowe i przenośne urządzenia PDA – wszystko zależało od tej technologii. Na tym rynku Motorola stała się wiodącym producentem.
Rewolucja komórkowa
W 1977 roku branża telekomunikacji konsumenckiej ponownie się zmieniła. Motorola opracowała przenośny telefon bezprzewodowy. Komunikował się z publiczną siecią telefoniczną za pośrednictwem „komórek” bliskiego zasięgu.
Adopcja technologii postępowała w szybkim tempie. Do 1985 roku większość dużych miast na świecie instalowała systemy komórkowe. Sprzęt ewoluował, aby sprostać wymaganiom. W 1989 roku firma wprowadziła na rynek telefon komórkowy z klapką MicroTAC. Stał się międzynarodowym symbolem statusu. Było to także bardzo przydatne urządzenie do komunikacji osobistej.
Oszałamiający sukces telefonii komórkowej zainspirował jeszcze ambitniejszy projekt: Iridium. Był to system 66 małych satelitów wystrzelonych na niską orbitę okołoziemską. Celem było zapewnienie łączności praktycznie na całej powierzchni Ziemi. Iridium połączył istniejące systemy uziemiające. Faksy. Streamery. Komputery. Telefony. System zaczął działać w 1998 roku.
Technologia istniała. Zasięg był globalny. Ale czy miało to sens dla przeciętnego użytkownika? Rynek wyrósł już z wykorzystania pagerów. Infrastruktura była gotowa. Serwis działał. Jednak model satelitarny miał trudności z odnalezieniem swojego miejsca w świecie, który w coraz większym stopniu był połączony z Ziemią za pośrednictwem sieci przewodowych.
Motorola DynaTAC 8000X weszła na rynek w 1983 roku. Był to pierwszy na świecie przenośny komercyjny telefon komórkowy. Dziesięć lat później firma ponownie spróbowała swoich sił, wprowadzając w 1989 roku telefon z klapką MicroTAC. Obydwa urządzenia były innowacyjne. Oba były drogie.
Ale w tle czaił się większy projekt. Projekt, który pochłaniał pieniądze szybciej, niż ktokolwiek mógł się spodziewać.
Iryd. Sieć satelitarna zaprojektowana w celu zapewnienia zasięgu globalnego. Pomysł był słuszny. Egzekucja była katastrofą. Usługi były zbyt drogie dla większości użytkowników. Technologia wyprzedziła swoją epokę. Albo pozostawał w tyle za nim. W zależności od tego, kogo zapytasz.
„Usługi okazały się jednak zbyt drogie i Motorola zbyła swoje udziały w Iridium, aby ograniczyć swoją odpowiedzialność”.
Straty się piętrzyły. Przepływ środków pieniężnych wyparował. Wzrastała konkurencja ze strony innych producentów telefonów komórkowych. Motorola nie mogła dalej dotować tego marzenia. Zaczęła więc sprzedawać części siebie.
Grupa Semiconductor Components stała się pierwszym znaczącym aktywem sprzedanym inwestorom zewnętrznym. W 1999 roku została sprzedana grupie private equity i przemianowana na On Semiconductor. To nie była tylko sprzedaż. To była taktyka przetrwania. Firma potrzebowała płynności. Musiała zatamować wyciek pieniędzy.
Następnie pojawiła się Grupa Zintegrowanych Systemów Informatycznych. Tworzyła systemy dla agencji rządowych i wykonawców z branży obronnej. W 2001 roku został sprzedany firmie General Dynamics Corporation. Aby ratować pacjenta, odcięto kolejny fragment korpusu spółki.
Na kolejnym miejscu uplasował się Sektor Produktów Półprzewodnikowych. Grupa ta wyprodukowała półprzewodniki firmy, w tym procesor PowerPC. W 2004 roku została przeorganizowana w niezależną korporację o nazwie Freescale Semiconductor, Inc. Niezależność nie była darem. To była konieczność.
Wreszcie Grupa ds. komunikacji wbudowanej. Świadczyła usługi dla przemysłu obronnego, lotniczego, telekomunikacyjnego, obrazowania medycznego i automatyki przemysłowej. W 2007 roku został sprzedany firmie Emerson Electric Co.
Do tego czasu Motorola z lat 80. zniknęła. DynaTAC stał się reliktem. Sieć Iridium stała się przestrogą. Pozostała firma przekształcona z konieczności. Nie wizja.
Czy ponieśli porażkę? A może przeżyli?
Liczby nie kłamią. Problem z przepływem środków pieniężnych był realny. Straty były znaczne. Inwestycje miały charakter strategiczny. Ale czy to wystarczyło?
Spójrz na daty. 1999. 2001. 2004. 2007. Cztery różne sprzedaże. Czterech różnych nabywców. Każdy z nich reprezentował część starej Motoroli.
Gdzie poszły pieniądze? W minusie. Do sieci satelitarnej, która nigdy nie działała prawidłowo. Do konkurencji, która zjadła im lunch.
Czy jest tu lekcja? Może. Ale lekcji nie ma na pierwszych stronach gazet. Jest w równowadze.
Jak podział i przejęcia Motoroli zmieniły krajobraz mobilny
DynaTAC 8000X nie był tylko cegłą; zapoczątkowało nową erę. Jednak od 2010 roku dziedzictwo to zaczęło tracić swoją moc.
Pomogła sprzedaż branży półprzewodników. Wydany w 2004 roku RAZR V3 stał się ogromnym hitem. Z pewnością poprawiło to wyniki finansowe. Ale to nie wystarczyło.
Motorola traciła udział w rynku. Konkurenci wyciągnęli z tego wnioski. Spadek wydawał się nieunikniony, aż do punktu zwrotnego w 2009 roku.
Przejście na Androida i separacja korporacyjna
Motorola wprowadziła smartfony oparte na systemie Android. To był system operacyjny Google. To przechyliło szalę na korzyść firmy. Sprzedaż zaczęła ponownie rosnąć.
Ale struktura firmy została zniszczona.
W 2011 roku spółka przestała istnieć jako pojedynczy podmiot. Podział stworzył dwie oddzielne ścieżki:
- Motorola Mobility: Koncentruje się na produktach konsumenckich. Smartfony. Tabletki. Cyfrowe dekodery telewizji kablowej. Modemy. Urządzenia sieci domowej.
- Motorola Solutions: Zachowane umowy z przedsiębiorstwami i agencjami rządowymi. Walkie-talkie. Skanery kodów kreskowych. Montaż sieci komputerowych.
Podział ten pozwolił każdemu kierunkowi toczyć własne bitwy. Mobilność musiała konkurować na zatłoczonym rynku smartfonów. Rozwiązania miały służyć rynkom wyspecjalizowanym.
Przejęcie Google i Lenovo
Google dostrzegł wartość w pozostałościach swojej działalności związanej ze sprzętem konsumenckim.
W 2012 roku Google kupił Motorola Mobility za 12,5 miliarda dolarów.
Po co? Patenty. Google chciał stworzyć fosę ochronną przed konkurentami takimi jak Apple i Microsoft. Sprzęt był sprawą drugorzędną w stosunku do własności intelektualnej.
Ale umowa nie trwała długo.
W 2014 roku Google sprzedał firmę Motorola Mobility. Kupującym został Lenovo, chiński gigant branży komputerowej. Cena? Razem 2,91 miliarda dolarów.
Odpis na dużą skalę.
Jednak Google zachował patenty. Za opłatą przekazała je firmie Motorola. Własność sprzętu zmieniła właściciela, ale wyszukiwarka zachowała kluczowe zabezpieczenia prawne.
Lenovo zdobyło markę. Fabryki. Linie produktów.
Google odszedł, czując się bezpiecznie.
Przypomina to, że aktywa w branży technologicznej są płynne. Marki są tymczasowe. Patenty są trwałą dźwignią wpływu.
Telefon, który trzymasz w dłoni, może nosić nazwę Motorola. Ale jaka za tym kryje się siła? Działała cicho, za zamkniętymi drzwiami, za miliardy dolarów.
Był rok 2007. Świat wciąż nie mógł się otrząsnąć po szumie wokół oryginalnego iPhone’a, wydanego w czerwcu poprzedniego roku. Wszyscy mówili o ekranach dotykowych, sklepach z aplikacjami i śmierci fizycznej klawiatury. Ale w tle, gdy prasa techniczna miała obsesję na punkcie krzemu i oprogramowania, Motorola próbowała wymyślić coś zupełnie innego.
Nie chcieli tylko sprzedawać telefonów. Chcieli kontrolować przestrzeń na półkach.
W tym miejscu pojawia się historia automatu sprzedającego urządzenia mobilne Motorola INSTANTMOTO. Nie było to eleganckie, szklane pudełko, jakie widzimy dzisiaj w wyświetlaczach Apple Store. To był sprzęt przemysłowy. Było głośno. To był rok 2007.
Sprzęt był prymitywny i nieporadny
Jeśli w 2007 roku wszedłbyś do dużego sklepu detalicznego i zobaczyłbyś to coś, prawdopodobnie zignorowałbyś to lub założyłbyś, że jest zepsute. Automat do sprzedaży urządzeń mobilnych Motorola INSTANTMOTO był nieporęcznym szarym metalowym blokiem. Wyglądało bardziej jak meble biurowe poddane niszczarce i zmontowane przez inżyniera, który nie dbał o estetykę.
Wewnątrz znajdował się jednak precyzyjny układ mechaniczny. Wykorzystywał karuzelę lub mechanizm push do wydawania jednego telefonu Motorola po dokonaniu płatności. Pomysł był prosty: zmniejszyć tarcie. Sprzedawca nie musiał przynosić pudełka z magazynu. Nie było potrzeby ręcznego liczenia zapasów. Inwestujesz pieniądze i dostajesz telefon.
Dlaczego to zbudowali? Bo sklepy detaliczne się bały.
Dlaczego sprzedawcy detaliczni wpadli w panikę
Rynek detaliczny ulegał zmianom w połowie XXI wieku. Tradycyjne sieci handlowe tracą udziały w rynku na rzecz dużych sklepów typu box, takich jak Walmart i Target. Ci giganci nie chcieli zarządzać skomplikowanymi tabelami inwentarza dla każdej jednostki SKU każdego modelu telefonu. Chcieli prostoty.
Sprzedawcy detaliczni chcieli rozwiązań samoobsługowych.
Chcieli maszyny, która mogłaby stać w przejściu, wymagać minimalnej interwencji personelu i zapewniać, że telefon będzie zawsze dostępny, gdy klient będzie chciał go kupić. Motorola, walcząca z dominacją Nokii i grożącym zagrożeniem ze strony Apple, uznała to za sposób na bezpośrednie wprowadzenie swojej marki na rynek sprzedaży.
Nie chodziło tylko o sprzedaż. Chodziło o widoczność.
Pominięto czynnik ludzki
To tutaj automat sprzedający urządzenia mobilne Motorola INSTANTMOTO ** nie wziął pod uwagę ludzkiej natury.
Ludzie nie chcieli tylko telefonu. Chcieli go dotknąć. Chcieli zobaczyć ekran. Chcieli zadać pytanie. Maszyna całkowicie usunęła warstwę konserwacyjną. Zakładał, że produkt jest na tyle pożądany, a cena tak oczywista, że nie będzie konieczna żadna interakcja.
To było niebezpieczne założenie.
W 2007 roku smartfony były wciąż nowością. Większość konsumentów kupiła telefony z internetem. Były to towary codziennego użytku. Jeśli klient miał pytanie dotyczące żywotności baterii lub sposobu przenoszenia kontaktów, potrzebował osoby. Maszyna nie oferowała żadnego z tych elementów. To był ślepy zaułek transakcyjny.
Cena innowacji
Budowa i utrzymanie takich urządzeń było kosztowne. Motorola musiała je produkować, dystrybuować i wspierać. Detaliści musieli zrobić dla nich miejsce. Mimo to popyt był raczej letni.
Dlaczego? Ponieważ propozycja wartości była słaba.
Gdybyś mógł
