De Homestead Strike eindigde in een verpletterende nederlaag voor de betrokken arbeiders. Vanuit hun perspectief was er geen overwinning te behalen. De staalfabriek ging niet dicht. Het ging niet in op hun eisen. In plaats daarvan bleef de fabriek draaien op een skeletploeg van vervangende werknemers die de plaatsen innamen van degenen die wegliepen.
De gevolgen waren onmiddellijk en ernstig. Veel vakbondsleiders werden strafrechtelijk vervolgd. Het rechtssysteem keerde zich tegen hen. De publieke sympathie, die toch al kwetsbaar was, verdampte toen het geweld uitbrak. Er werden schoten afgevuurd. Bewakers werden gedood. Het verhaal verschoof van arbeidsrechten naar openbare veiligheid, en de stakers verloren de morele basis die ze hadden proberen op te bouwen.
Op 21 november had de vakbond zich formeel overgegeven. Het verzet stortte in. De nederlaag was totaal.
De kosten van verzet
Wat er na de overgave gebeurde, illustreert de harde realiteit van de industriële machtsdynamiek. Sommige voormalige stakers hadden geen andere keuze dan terug te keren naar de molen. Ze hebben opnieuw gesolliciteerd naar hun baan. Maar de voorwaarden waren veranderd.
Ze accepteerden werkdagen van 12 uur. De lonen werden verlaagd. De arbeiders die standvastig waren gebleven, moesten nu om hun levensonderhoud bedelen, onder voorwaarden die slechter waren dan de voorwaarden die ze hadden achtergelaten.
Deze uitkomst was niet alleen een tegenslag. Het was een herstructurering van de macht. De staking heeft het bedrijf niet kapot gemaakt. Het bedrijf brak de staking. Het geweld had de vakbond in de ogen van het publiek in diskrediet gebracht. De strafrechtelijke vervolging had hun middelen en leiderschap uitgeput. En tegen de tijd dat het stof was neergedaald, waren de arbeiders te uitgeput om te vechten.
De staking mislukte omdat het bedrijf het langer volhield dan de arbeiders, hen te slim af was en vervolgens hun publieke steun overleefde.
De Homestead Strike blijft een schoolvoorbeeld van hoe arbeidersbewegingen kunnen worden ontmanteld als ze geen duurzame publieke steun hebben en te maken krijgen met een gecoördineerde juridische en fysieke reactie. Het was geen mislukte poging. Het was een mislukking van de hefboomwerking. En voor de arbeiders die uiteindelijk langer gingen werken voor minder loon, was de les wreed.
Ze leerden dat opstaan niet altijd betekent dat je rechtop moet staan. Soms betekent het gewoon dat jij de laatste bent die nog aan het werk is.
