Pensioen wordt verkocht als de overwinningsronde. Werk minder, geef meer uit, vergeet stress.
Het is een leuk verhaal. De wiskunde maakt het niet altijd uit.
Als u slecht plant of geld uitgeeft zonder uw saldo te controleren, kunt u op uw tachtigste in de armoede belanden. Het gebeurt. GOBankingRates vroeg twee experts waarom. Joseph F. Myer leidt Courser Capital Management. Michael Ryan is eigenaar van Michael Ryan Money. Ze zien jaar na jaar dezelfde vallen.
De lege buffer
Myer wijst op één belangrijke reden waarom mensen vallen: geen kussen.
“Het onverwachte is een brede term.”
Marktcrashes gebeuren. Daken lekken. Uw kind heeft contant geld nodig. Als uw portefeuille te klein is om de verrassing aan te kunnen, zit u vast. Myer merkt op dat ernstige marktverstoringen of recessies binnen een paar maanden jaren van groei kunnen wegvagen.
Dan is er de veronderstelling dat professionals die crashes kunnen voorspellen. Dat kunnen ze niet. Myer noemt dit gebrekkige geloof gevaarlijk. Het kweekt vals vertrouwen. Uit onderzoek blijkt dat de gemiddelde voorspellingen zelden een daling voorspellen. De markt daalde hoe dan ook. Zes keer sinds 2000. Je vertrouwt de voorspelling. Je verliest geld.
Pensioenen spelen ook een rol. De meeste gepensioneerden willen de hoogste maandelijkse uitbetaling. Bij die uitbetaling wordt ervan uitgegaan dat ze helemaal aan het einde van de klok sterven.
Als een van de echtgenoten vroegtijdig overlijdt, stopt die cashflow. Een belangrijke pijler verdwijnt. Myer waarschuwt dat paren stabiliteit verkiezen boven een maximaal inkomen. Het klinkt minder spannend. Het houdt je gehuisvest.
Huizen houden mensen gevangen.
Een afbetaald huis voelt als zekerheid. Het is een niet-werkend actief. Er wordt geld gevraagd voor belastingen en reparaties. Het geeft niets terug in de cashflow. Gepensioneerden leggen hun nettowaarde vast in gevelbeplating en dakspanen. Ze verkopen het uiteindelijk. Tegen die tijd zijn ze ouder en armer dan ze waren.
De wiskunde laat je in de steek
Ryan zegt dat het probleem al vroeg begint.
Mensen gebruiken eenvoudige gissingen in plaats van diepgaande modellen. Ze negeren de inflatie. Ze gaan ervan uit dat de besparingen dertig jaar meegaan, omdat het vandaag de dag groot klinkt. Dat zal niet gebeuren.
Inflatie vreet koopkracht op. De zorgkosten stijgen. De voedselkosten stijgen. Eén miljoen dollar vandaag is niet één miljoen dollar aan koopkracht over vijfentwintig jaar. Ryan noemt deze verwoesting onzichtbaar totdat het gebeurt.
Dan komt de retouraanname.
Iedereen houdt van 10% jaarlijkse groei. Het ziet er schoon uit. Het is fictie. Het reële gemiddelde rendement ligt dichter bij de 6-8%. Portefeuilles worden conservatiever naarmate u ouder wordt. Het rendement daalt verder. Onrealistische projecties creëren een vals gevoel van veiligheid.
“Aannemen dat een jaarlijkse groei van 10% tot 12% vraagt om problemen.”
Ryan merkt op dat het langlevenrisico en de zorgkosten het probleem nog verergeren. Je leeft langer. Je wordt ziek. Het geld raakt sneller op.
Hij biedt een sprankje hoop. Voorzichtig plannen werkt. Realistische aannames helpen. Het vergt toewijding. Geen snelkoppelingen. Je hebt adviseurs nodig die tientallen jaren modelleren, geen dagen.
Is het moeilijk? Ja. Maar noodzakelijk.
We negeren de open vraag omdat de markt open is. Het risico blijft bestaan. Wij blijven raden.
